Persoonlijk // In de put

Deze post wordt hoogst persoonlijk, dus als je geen zin hebt in een langdradige post, kan je deze beter skippen. Er zijn genoeg artikels op de site dus er is meer dan genoeg leesmateriaal beschikbaar.

Ik ben moe, zo moe. Niet enkel fysiek, maar ook mentaal. Ik laat het nooit blijken op de blog – en waarom zou ik dat ook doen? Dit is een blog over beauty en lifestyle, niet Diana’s persoonlijke dagboek. Maar af en toe moet ik een persoonlijk artikel tussen de reviews stoppen. Dus, hier gaan we dan.

Al jaren sukkel ik met een depressie. Toch hield ik constant vol dat er niks mis was. Maar de laatste week kan ik het niet meer goed ontkennen.

Ik kan niet zeggen wanneer precies alles is begonnen. Als ik er een tijdstip op moest plakken, dan zou ik zeggen dat mijn depressie begon na het overlijden van mijn mama. Maar ik heb altijd al gesukkeld met mijn mentale gezondheid. Ik heb niet echt een rooskleurige kindertijd gehad, en heb ook even gezeten met automutilatie (gelukkig al een paar jaar niet meer). Maar sinds mijn mama’s dood 5 jaar geleden, ging het niet meer zo goed.

Toch heb ik me even sterk gehouden, tot ik tijdens een les lichamelijke opvoeding tijdens een handenstand viel en een whiplash kreeg. Sindsdien heb ik last van rug -en schouderpijn, vooral ten tijden van stress. Ik kwam terecht in een vicieuze cirkel: ik had pijn en daardoor voelde ik me slecht, waarna ik méér pijn kreeg en me nog slechter voelde,… You get the picture. Mijn dokter heeft me toen antidepressiva voorgesteld, omdat de pijn toen vooral een emotionele oorzaak had.

Ik neem dus al 5 jaar antidepressiva, maar de pijn is er nog steeds, en ik word er zo moe van. Mensen die me niet kennen, denken dat ik gewoon lui ben. Ik geef toe dat ik niet de meest actieve persoon op de planeet ben, maar het ligt niet enkel daar aan. Als je constant pijn hebt en ziek bent, ga je niet elke avond willen stappen.
Ik denk dat veel mensen op school denken dat ik nooit naar de les ga omdat ik lui ben, of omdat ik een profiteur ben. Absoluut niet. Ik werk thuis extra hard, want een uur in de auto zitten plus nog enkele uren op die harde stoeltjes – dan kan ik bijna huilen van de pijn. Dus skip ik zoveel ik kan en werk ik thuis. Tot zover ben ik op alles geslaagd, dus ik ben tevreden met deze manier van ‘werken’. Wel moeilijk als er altijd verplichte lessen zijn, want ik moet ook rekening houden met mijn budget. Ik kan moeilijk elke dag naar school gaan want dan moet ik meer tanken en dat neemt een grote hap uit mijn budget (en die is al niet groot). De bus kan ook, maar dan ben ik bijna 2 uur onderweg én krijg ik last van mijn rug (dit heb ik een jaartje gedaan, toen ik nog naar de unief ging). UGH.

Ook mensen die me op Twitter volgen, kunnen me niet geloven als ik dit vertel. Ik Tweet er toch niks over? Awel, dat is bewust. Ik wed dat ik niet veel volgers zou hebben als ik elke keer een Tweet de wereld in zou sturen om aan te kondigen dat ik pijn heb, of dat ik me slecht voel.

De afgelopen week is het dus weer wat erger geworden want ik heb net examens achter de rug. Ik had er maar 3, maar het studeren en die scheve tafels op school zorgden ervoor dat ik zoveel rugpijn kreeg. Vorige week dinsdag was mijn laatste examen en sindsdien zit ik bijna elke dag thuis. Ik sta ‘s morgens op, eet, check mijn mail en werk aan mijn blog. Rond 3 uur word ik weer moe en ga ik terug in bed liggen. Tegen 6 uur sta ik op, geef ik mijn honden eten, eet ik zelf nog iets en dan is het weer thuis hangen tot het tijd is om naar bed te gaan. Ik probeer tussendoor ook wat te bewegen (anders ben ik helemaal stijf) door een half uurtje te gaan wandelen met Butters, of wat in de tuin met hem te spelen. Maar meestal bezorgt me dat ook weer rugpijn waardoor ik uitgeteld ben.

Daarnaast sukkel ik nog met IBS (Irritable Bowel Syndrome, lekker charmant) waardoor ik regelmatig erge buikkrampen heb en misselijk ben. Mijn dokter zegt dat het van de stress komt, maar wat kan ik daar aan doen? Ik sta er helemaal alleen voor, ik heb geen ouders om terug op te vallen. It’s just me and my sister. Mijn zusje heeft bovendien vaak lange dagen les en ze kàn niet afwezig zijn. Doktersbriefjes zijn er niet geldig (ze studeert in Maastricht) en als je meer dan 2 keer afwezig bent, mag je gewoon geen examen doen. Dan blijft er weinig keuze over en moet ik het grootste deel thuis doen. Mijn zusje is wel géén profiteur want ze helpt ook waar ze kan, laat dat even duidelijk zijn.
Vrienden zijn er niet direct: mijne ene beste vriendin heeft een nieuwe vriend waardoor ze geen tijd meer heeft voor little old me; de andere heeft het té druk met school en heeft al weken niks meer laten horen, anderen zie ik enkel op school… Tuurlijk zijn er nog lieverds die willen afspreken, maar als je beste vrienden niks meer van zich laten horen, heb je er ook even genoeg van.

Dan is er nog het probleem van ons huis. Het is een lang verhaal, maar kort samengevat: mijn zusje en ik wonen in een sociale huurwoning en ze willen ons eruit zetten omdat mijn mama de huurder was en ze ondertussen overleden is. Maar waar moeten wij naar toe? Dus we zitten midden in een rechtszaak en niemand kan/wilt ons helpen, dus ik moet het maar zelf zien uit te zoeken. Al dat gedoe voor een dak boven je hoofd. Verhuizen is geen optie want het is niet alsof ik een ongelimiteerd inkomen heb waarmee ik een fancy huis kan kopen op de privémarkt (had ik al lang gedaan als dat mogelijk was).

Maar bon. Het constant ziek zijn en pijn hebben, school en het huishouden putten me enorm uit. De afgelopen week heb ik mezelf uit bed moeten sleuren. Het liefst bleef ik constant in bed liggen. Als ik opsta, doe ik gewoon een oude jogging en trui aan en slenter ik zo door het huis. Buiten komen doe ik ook niet, enkel om te gaan wandelen of om inkopen te doen.

Dus ja. Dat was het zo’n beetje. Weinig samenhang en veel rants, maar ik heb alles van me afgeschreven. En ik moet zeggen, het helpt om alles eens op te schrijven. Het helpt emotioneel wel, om je ‘verhaal’ te delen met anderen. Morgen ga ik naar de dokter om te zien of hij me wat kan helpen met de pijn. Maar zolang er stress is, vrees ik dat de pijn zal blijven.

Maar ik zal wel mijn best doen om uit die verdomde put te kruipen. Het is gelukkig niet enkel kommer en kwel. Ik heb ook dingen waar ik gelukkig van word. Oké, een goede gezondheid hoort daar niet bij, maar ik heb een superlief zusje en de schattigste hond ever die me altijd kan laten lachen (BUTTERS!). Bovendien staat er nog een cinemabezoek op de planning met Phil, dus dan kom ik ook weer eens onder de mensen. Oh, en de blog natuurlijk. Mijn blog is mijn grootste redding, want een artikel online zetten en jullie comments lezen is àltijd een opkikker. <3

Ik probeer geen medelijden op te wekken met dit artikel. Ik wil enkel mijn hart luchten, en jullie lezen wel graag persoonlijke artikels om de persoon achter de blog te leren kennen. En de persoon achter deze blog is moe en heeft pijn.

 

Veel liefs,
Diana

Share the love!Share on FacebookShare on Google+Pin on PinterestTweet about this on TwitterEmail this to someone

20 Comment

  1. Angelique says: Reply

    jeetje wat onwijs heftig en wat onwijs vervelend van alle vooroordelen ook weer, ik kots daar ook altijd van. Meis heel veel sterkte voor jou en af en toe is het goed om van je af te schrijven, dat mag best, Ook je eeuwige masker is soms moe (heb ik zelf ook) en dan breekt gewoon zo nu en dan even een bom los, leuk is het niet maar wel een hele opluchting. Dikke knuffel voor jou, ook al ken ik je niet.

    1. DianaAPBL says: Reply

      Dankjewel Angelique. Ik vind het echt heel lief van je!

  2. chitchatontherocks says: Reply

    Wow, na deze blogpost kan ik mijn rotweek (computercrash + fraude met m'n Visa) alweer een pak beter relativeren. Probeer je sterk te houden daar in het verre Limburg, ook al is dat soms niet gemakkelijk. Als ik je nog 's tegenkom op een event, geef ik je een dikke knuffel!

    1. DianaAPBL says: Reply

      Wat lief van je! Can't wait for that hug 🙂

  3. Charlotte Bxl says: Reply

    Ik wens je het allerbeste toe, na regen komt zonneschijn..

  4. Liesbeth (C&T) says: Reply

    Lieve Diana toch. Ik ga hier niet uitwijden maar ik denk aan jou. My good vibes are coming your way!
    Dit kan iedereen overkomen, een mens kan van miserie al eens breken he. Maar you'll get it together eventually, ik geloof in jou.
    En als ik nog eens in de buurt van Genk kom, sleur ik je wel eens naar buiten voor iets leuks, had ik dat geweten toen… 😉

    <3

  5. Beauty Treasures says: Reply

    Hmm ik word hier stil van, woorden schieten me even te kort. Een slecht jaar is nog geen slechte eeuw. En daarmee hoop ik dat 2014 je veel vreugde en geluk mag brengen.

  6. Wat rot dat je in zo'n cirkel van moe, pijn, rot voelen zit…. Take care! <3

  7. Hey Meid!

    Niet fijn om te lezen dat het niet zo goed met je gaat… Als ik met iets kan helpen, weet je me te vinden hé!

    Big hug!

  8. Hey Diana, ik wens je veel goede moed en sterkte. You can do it! Positief blijven hoor!

  9. Sofie says: Reply

    Wauw, dit is echt heftig om te lezen. Ik word er echt stil van… Ik snap dan ook wel dat het deugt kan doen om het eens allemaal van je af te schrijven. Als ik een dipje heb (want dan natuurlijk niets vergeleken is met hetgeen ik net las) dan helpt schrijven me ook enorm. Het geeft dan ook niet, dat je je hart even uitstort en dat het wat persoonlijker is. Als het jou helpt, dan moet je het zeker doen!
    Ik wou dat ik iets kon doen, om je te helpen… Zowel mentaal als met het andere probleem…
    Het nieuwe jaar zit er aan te komen, dus misschien kan dat mentaal al een booster zijn onder het motto 'een nieuw jaar, een nieuw hoofdstuk' 🙂 veel succes meid!!! *hug*

  10. Amy says: Reply

    Pfoe wat vreselijk om dit te lezen. Ik ken u natuurlijk niet persoonlijk maar damn, het raakt me echt wel. 🙁 Ik kan misschien niet echt veel doen maar if you like wil ik altijd wel eens een keertje afspreken zenne, gezellig een koffietje/theetje/chocoke gaan drinken ergens (waar ge niet te lang voor moet reizen ofcourse!)

    Veel sterkte in ieder geval! 🙁 Ik hoop dat 2014 u heel veel goeie dingen gaat brengen & vooral de slechte dingen wat in toom gaat houden. Dikke knuffel <3

  11. Eva says: Reply

    Lieve Diana, Ik ben er een beetje stil van geworden…
    Ik hoop dat je alsnog de moed en de kracht vindt om hieruit te geraken en dat 2014 alleen maar beter wordt! xx

  12. Mme_Sophistique says: Reply

    ah wat vind ik dit erg om te lezen dat het niet zo goed met je gaat. Ik kan me absoluut niet voorstellen wat jij moet doormaken maar ik vind het oprecht bijzonder jammer dat zo'n lieve dame als jij zo'n dingen moet meemaken. Ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat alles snel weer op z'n pootjes valt en kick some ass met die rechtszaak want serieus, dat kan toch niet zeg! Ik vind het prachtig dat je dit deelt, heel sterk van je! Kop op he meid 🙂

  13. Kim says: Reply

    Hey Diana,

    Wat jammer om te lezen dat het niet zo goed met je gaat. Zoals je zelf zegt, denk ik ook wel dat de pijn zal blijven zolang de stress er is. Stress hangt namelijk vaak samen met pijnklachten, het lichaam uit op deze manier de stress (net zoals met het prikkelbare darmsyndroom (ik heb hier spijtig genoeg ook last van)). Ik studeer psychologie en op stage zie ik ook vaak mensen langskomen met jouw verhaal. Daarom denk ik dat het je misschien wel zou helpen om eens naar een psycholoog te gaan, deze kan je ook helpen met je stress en hoe omgaan met je moeilijke situatie op dit moment.
    Als je wil mag je me altijd een mailtje sturen ofzo 🙂

    Ik wens je nog veel liefs en moed toe!

    1. DianaAPBL says: Reply

      Hey Kim, dankjewel voor je lieve reactie! Mijn zusje studeert ook psychologie dus die weet me ook wel het één en ander te vertellen, haha. Heel erg bedankt meid!

  14. beautiesatwork says: Reply

    Veel knuffels en moed toegewenst vanuit het verre West-Vlaanderen 😉 Mijn mailbox staat altijd voor je open!

  15. Hee Diana,

    Ik vind je alvast niet zielig of medelijdenzoekend, ik vind het knap van je dat je dit durft te vertellen. Tegenwoordig mag je enkel nog blij, vrolijk of gelukkig zijn of je bent niet meer 'yolo'. Wie dat heeft uitgevonden, dat weet ik ook nog niet :-).

    Ik kan mij niet inbeelden hoe zwaar het moet geweest zijn (en nog steeds is) toen je je mama verloor. Dit is volgens mij een van de ergste dingen die je kan meemaken in je jonge leven. Het feit dat je dan ook nog eens problemen krijgt met je huurhuis maakt het uiteraard niet beter. Ik hoop dat je snel meer weet en dat alles op zijn pootjes terechtkomt.

    Je hebt 'n sterke persoonlijkheid en ik hoop dat je jezelf hier ook doorkrijgt. Ik wens je alvast alle het goede toe. Je verdient dit zeker!

    Veel liefs,

    Liesbeth

    1. DianaAPBL says: Reply

      Ik vind je reactie echt superlief, bedankt! Dit betekent heel veel voor me, Liesbeth! <3

  16. petra says: Reply

    Oh Diana, this breaks my heart </3 Zo jammer om te lezen dat het eigenlijk niet zo goed met je gaat!! Hopelijk voel je je snel wat beter, fysiek en mentaal! You know where to find me… xx

Leave a Reply