Persoonlijk // Een korte pauze

Op het moment dat ik dit schrijf is het iets na half 1 ‘s morgens. Ik heb een shit day achter de rug, zoals P!nk het zo mooi zingt, en ik kon de slaap niet vatten. Even maar een artikel typen, dan. De reden voor deze late night ramble? Ik knijp er even tussen uit, van het bloggen.

Ten eerste gaat het niet zo geweldig goed met me. Ik heb lichamelijk nogal veel last (volgens mijn dokter van stress), ik moet school en het huishouden met elkaar jongleren en ik moet samenleven met een humeurige tiener die veel te lang in bed blijft liggen. Kortom, er blijft maar weinig vrije tijd over voor mezelf.

Ten tweede heb ik gewoon niet meer veel zin in bloggen, ik haal er niet meer zoveel plezier meer uit. Begrijp me niet verkeerd – ik kan nog steeds genieten van pakketjes open doen, foto’s maken en artikel schrijven. En het lezen van jullie lieve comments maakt mijn dag terug goed.

Maar het hele blogwereldje zit me niet meer zo lekker. Geroddel en jaloezie – het is echt niet meer fijn. Ik geef toe, ik ben ook schuldig aan bepaalde niet zo nette dingen. Maar ik ben nog steeds van mening dat als je eerlijk moet zijn. Ik zal nooit iets zeggen wat ik niet meen, en als ik iets negatiefs denk over iemand, hou ik dat voor mezelf in plaats van dingen te tweeten zoals “sommige mensen…” (al heb ik dat in het verleden al gedaan, maar toen had ik nog het excuus van zelf tiener te zijn).

Het feit is, je kan niet iedereen even graag hebben. Dat begrijp ik en dat heb ik geaccepteerd. Maar soms voelt het alsof ik terug in het middelbaar zit à la Mean Girls, waarin er op het ene moment vals gedaan wordt, maar daarna vraagt men poeslief hoe het met je gaat. En dit vooral van dames die bijna 30 zijn of ouder, en niet van tieners waarvan je het zou verwachten.
Events waarop niemand met je komt praten, vage tweets en opmerkingen waarvan je wéét dat het over jou gaat, maar je kan er niks over zeggen (een simpele ‘nee, het gaat niet over jou’ en de discussie is voorbij) en van die dubbelzinnige opmerkingen… Ik ben er bovendien zeker van dat er mensen zullen zijn die op hun tenen getrapt zullen zijn na het lezen van dit artikel (als ze mijn blog überhaupt lezen), of zich aangesproken zullen voelen. Ik wed dat er ook weer van die mysterieuze tweets zullen verschijnen…
En begrijp me niet verkeerd. Ik heb veel goede, hechte vrienden gemaakt door het bloggen. Maar er moet maar 1 persoon iets negatiefs zeggen (ook al zeggen 99 anderen alleen maar positieve dingen) – vooral het negatieve blijft je bij.

Ik heb altijd geprobeerd om een braaf kind te zijn. Dan schrijf ik eens een artikel met positieve dingen over medebloggers, kijken mensen me aan alsof ik een gigantische slijmbal ben. Doe ik mensen een plezier door hen naar een exclusief event te laten gaan, kom ik er bedrogen uit. Wil ik eens een sample (dat ik zélf heb gekregen, getest en al een artikel over heb geschreven) schenken aan een vriendin, dan hoor ik dat ik dat niet mag doen, of er zijn mensen die dat ook willen. Zucht.

Bovendien zit ik nu op een nieuwe school, en daar heb ik één keer per ongeluk laten vallen dat ik een blog had. Ah, toen hoorde ik al enkele mensen gniffelen en kreeg ik al spottende blikken. Ik kan dus in het openbaar ook niet trots zijn op mijn blog, want dan denkt men dat je een dom kieken bent dat gewoon met make up zit te spelen.

Kortom, ik heb er even genoeg van. Ik vind het jammer, want ik blog supergraag. Ik doe het voor de comments (en niét voor de gratis spullen), want dat is het allerfijnste om te lezen. Een comment zoals “wat een fijn artikel!”, en mijn dag wordt net een beetje beter.
Maar voorlopig stop ik er even mee. Mijn Twitter zal ook veel minder vaak gecheckt worden, gewoon uit angst voor van die dubbelzinnige tweets waardoor ik mezelf weer gek maak (ook al beeld ik het me misschien/wellicht/soms in).

Ik denk dat ik gewoon even tijd voor mezelf ga nemen. Morgen/straks laat ik bloed trekken, en dan hoor ik hopelijk iets meer over wat er nu scheelt met mij. En als het niks is, tja, dan zal ik maar eens met een zielenknijper gaan praten.

Ik ben er zeker van dat ik morgenochtend spijt ga hebben dat ik dit artikel getypt heb. Maar dat zijn zorgen voor later. Nu kruip ik terug in mijn bed met mijn lieve Butters, die altijd van mij zal houden, wat ik ook zeg of doe. Man’s best friend…


P.S.
Let alsjeblieft allemaal een beetje op met wat je op Twitter/Facebook zegt. Je weet niét hoe erg dat iemand kan kwetsen met die vage berichten.

Share the love!Share on FacebookShare on Google+Pin on PinterestTweet about this on TwitterEmail this to someone

22 Comment

  1. Diana, geloof in jezelf, dat is het allerbelangrijkste. Negativiteit is er genoeg in de wereld, met of zonder blog, er zullen altijd mensen zijn die overanderen praten, en geef toe, daar bezondigen wij allemaal wel eens aan, ook ik. Da's het leven. Maar probeer je erover te zetten. Ik heb één ding geleerd uit 'leven'…en dat is.

    De belangrijkste persoon in je leven ben ikzelf.

    In jouw geval: de belangrijkste persoon in je leven ben jijzelf! Jij, en niemand anders, weet waarvoor je staat en hoe je bent.

    Negatieve kritiek is er altijd, zal er altijd zijn. Maar blijf gewoon lekker jezelf. En uit opbouwende kritiek haal jij datgene waarmee je denkt wat te kunnen doen, zonder je eigen identiteit te verliezen.

    Ik had het vroeger ook moeilijk (en betrap me erop dat dat nu ook nog regelmatig is) als ik doorhad dat anderen het op een negatieve manier over me hadden. Maar weet je wat? Feit dat ze over je praten, of dat nu positief of negatief is…betekent dat jij belangrijk en interessant genoeg bent om energie in te steken…Dus waar het op neerkomt..it's their loss. Zij steken energie in over je praten, roddelen of jaloers te zijn, maar ze komen er toch geen stap mee verder. Wat brengt het hun op? NIETS.

    Aan al die mensen die het oh zo leuk vinden om negatief te zijn over een ander, te roddelen (en dan bedoel ik neit zo eens af en toe en niet al te erg, want hey, we zijn tenslotte vrouwen en dat hoort gewoon bij ons!) mensen down te krijgen zeg ik dit:

    Forget the competition, we all win in the end!

    You can do it Diana!

  2. Maaike says: Reply

    Oei oei oei Diana! Ik lees dit nu pas! Zelf heb ik veel minder last van dit soort zaken, maar ik moet bekennen dat ik op events ook wel al eens gedacht heb dat ik er niet bij hoorde. Als je goeiedag zegt en er komt een flauw knikje terug ( of zelf niets?) dan heb je het even gehad met het zogenaamde ' beauty' wereldje . Gelukkig weet je dan van waar het komt en weet je ook welke mensen tenminste nog ' normaal' zijn en de dingen niet naar hun kop laten stijgen. Ik hoop dat je binnen afzienbare tijd de moed terugvindt om de draad weer op te pikken.

Leave a Reply